کرم مرطوب کننده خوب حتما این مشخصات را دارد

کرم مرطوب کننده حاوی روغن های پایدار و اشباع شده بخرید

بهترین گزینه برای استفاده در کرم های مرطوب کننده روغن های اشباع شده و منحصر به فرد هستند. این روغن ها دارای ترکیبات شیمایی خاصی هستند که در برابر آسیب های رادیکال آزاد مقاومت می کنند . بهترین روغن های تشکیل دهنده در کرم های مرطوب کننده روغن هایی مانند روغن نارگیل، کره شیا، کره کاکائو،روغن جوجوبا، روغن marula، روغن macadamia و squalane هستند.

روغن های اشباع نشده نیز برای ساخت کرم مرطوب کننده مناسبند ولی از کیفیت پایین تری برخوردارند . این روغن ها عبارتند از:روغن گل رز، دانه انگور، کنجد، آفتابگردان و سویا

کرم مرطوب کننده بدون عطر مصنوعی بخرید

کرم های مرطوب کننده عطر و رایحه مصنوعی نداشته باشند زیرا موجب ایجاد حساسیت های پوستی و بسیاری از مشکلات پوستی خواهند شد .

کرم مرطوب کننده یا کرم آبرسان

پوست کم آب نیاز به آب دارد و باید آبرسان استفاده کند اما پوست خشک فاقد روغن است و باید مرطوب شود. بسیاری از مردم فکر می کنند کرم آبرسان پوست همان کرم مرطوب کننده است اما کرم آبرسان پوست شما را نرم و لطیف می کند واگر پوست شما خشک و پوسته پوسته باشد، استفاده از آبرسان نمی تواند مفید باشد.

یک مرطوب کننده، ” آب پوست را با ایجاد یک لایه چربی روی پوست حفظ می کنند و مانع از تبخیر شدن آب پوست در طول روز می شوند اما کرم آبرسان آب پوست را با جذب آب موجود در هوا افزایش داده و به پوست تزریق می کند. اگر پوست خشکی دارید و فقط از یک مرطوب کننده استفاده می کنید اما پوستتان ناهموار است ، نیاز دارید از یک آبرسان هم استفاده کنید.

پوست کم آبی که به مقدار مورد نیاز آبرسانی نشده باشد، هنوز خسته و سفت بنظر می رسد. همچنین پوست خشکی که هیدراته شده اما مرطوب نیست، هنوز پوسته پوسته است و بافت خشن دارد.

کرم مرطوب کننده یا لوسیون؟

لوسیون رقیق تر ازکرم و وازلین است زیرا در ترکیب اصلی آن آب بکار رفته است بنابراین برای پوستهای چرب و خیلی چرب توصیه می شود. زمان و محل استفاده از نرم کننده با توجه به غلظت آن روی بدن متغیر است مثلا استفاده از نوع غلیظ در شب و استفاده از نرم کننده رقیق تر در روز توصیه می شود .

نرم کننده غلیظ برای استفاده روی بدن مناسب است و نرم کننده رقیق مثل لوسیون را باید برای صورت استفاده نمود.

بهتر است نوع نرم کننده تان در تابستان ها رقیق و در زمستان ها غلیظ باشد به طوری که نرم کننده، لایه ضخیم تری از پوست تان را بپوشاند تا بتوانید از آن در برابر باد، برف و خشکی هوا از پوست خود محافظت نمایید.

کرم مرطوب کننده و آنتی اکسیدان ها :

رادیکال های آزاد، مولکول هایی هستند که موجب تخریب سلول های پوست در طول زمان می شوند. نرم کننده های حاوی آنتی اکسیدان، برای هر نوع پوستی مفید است و این نرم کننده ها مانند عصاره چای سبز، بابونه و انار پوست را شفاف و تازه می کنند. آنتی اکسیدان ، رادیکال های آزاد موجود در پوست را خنثی می کند و پوست را جوان می سازد.

کرم مرطوب کننده ضدآکنه و چربی پوست :

ترکیبات این نوع نرم کننده ها، از بروز جوش و آکنه با باز نگه داشتن منفذهای پوست جلوگیری می کند . آلفاهیدروکسی اسید موجود در این کرم ها، خاصیت ضدچروک نیز دارد.

کرم مرطوب کننده برای پوست خشک :

نرم کننده های غلیظ حاوی اسید هیالورونیک و دایمتیکون به پوست را آبرسانی می کنند. گلیسیرین، گلوکل و پروتئین موجود در این نوع نرم کننده ها ، آب، چربی و رطوبت را توسط پوست های خشک جذب می کند.

کرم مرطوب کننده روز و کرم شب

هر دوی این کرم ها خاصیت مرطوب کنندگی دارند اما تفاوت اصلی آن ها در این است که کرم های روز حاوی ضد آفتاب ها نیز هستند و کرم های شب غلیظ تر از کرم های روز بوده و حاوی مواد مغذی و ویتامین های مفید برای پوست است.

برخی کرم های شب دارای رتینول و عوامل لایه بردار هستند که در طول روز آفتاب می تواند اثر آن ها را کمتر کند. افرادی که پوست چرب و آکنه ای دارند باید از کرم های روز خیلی ملایم و سبک و اصطلاحا Oil free و فاقد چربی استفاده نمایند.

کرم های شب حاوی عوامل مرطوب کننده و جوان کننده هستند و فاقد فیلترهای ضد آفتاب بوده، توان آن ها از کرم های روز بیشتر بوده و اصطلاحا سنگین تر هستند و لذا غالبا کرم های شب برای افرادی که دارای پوست چرب و جوش دار هستند توصیه نمی شود.

مشخصات یک کرم مرطوب کننده ی خوب:

  • رنگ و بوی مناسب داشته باشد و دارای شفافیت و جلای خوب و ظاهر کاملا یکنواخت باشد.
  • ایجاد حساسیت نکند و هنگام مصرف آلودگی میکروبی و قارچی ایجاد نکند.
  • از قوام و ویسکوزیته ی مناسب برخوردار باشد.
  • پس از شست و شو سریع پاک شود و پس از مصرف در پوست احساس چربی نکنیم.
  • جذب پوستی سریع پس از مصرف و ماساژ در پوست داشته باشد.

نکته های مهم کرم مرطوب کننده صورت

  • قبل از استفاده از مرطوب کننده ابتدا صورتتان را بشویید.
  • قبل از خشک شدن کامل صورت مرطوب کنده را روی آن بمالید
  • از مقدار کمی کرم مرطوب کننده استفاده کنید
  • کرم مرطوب کننده را آرام بر صورت مالش دهید.

علل خشکی پوست، شیوه‌های درمان و پیشگیری از آن

خشکی پوست چیست؟

خشکی پوست یک مشکل پوستی رایج است و در تمام سنین رخ می‌دهد. این مشکل خیلی جدی نیست، اما گاهی درمان آن سخت است. خشکی پوست ممکن است به بیماری‌های دیگر پوستی یا بیماری‌هایی مانند دیابت، کم کاری یا پرکاری تیروئید، سندرم شوگرن و سوء تغذیه مربوط باشد.

خشکی پوست چه نشانه‌هایی دارد؟

در این مشکل، پوست، ظاهری خشک و بی آب، پوسته‌ پوسته، تحریک شده و ملتهب دارد. اگر پوستتان خشک است، احساس زبری و گاهی درد و خارش را تجربه می‌کنید. البته، در حالت شدیدتر، پوست دچار قرمزی و خارش شدید می‌شود. در نتیجه، ترک‌های عمیقی روی پوست ایجاد می‌شوند که ممکن است خونریزی کنند. همه‌ی اینها از نشانه‌های خشکی شدید پوست است.

ساختار پوست خشک

پوست از بدن ما در برابر عوامل بیرونی و محیطی محافظت می‌کند. پوست ما سه لایه دارد. لایه‌ی زیرین، «هیپودرم» است که از بافت چربی، رگ و عصب تشکیل شده ‌است.

لایه‌ی میانی پوست «درم» نام دارد. این لایه از بافت‌های همبند و الیاف کلاژن، فیبرهای الاستین، رگ‌های خونی، غدد چربی، فولیکول های مو و غدد عرقی تشکیل شده است.‌ لایه‌ی رویی «اپیدرم» است که از کراتینوسیت تشکیل شده است.

سلول‌های سطح پوست در احاطه‌ی لایه‌های لیپید هستند. لایه‌های لیپید از کلسترول، اسیدهای چرب و سرامید تشکیل شده‌اند. لایه‌ی شاخی پوست (بیرونی‌ترین قسمت اپیدرم) وظیفه‌ی آبرسانی به پوست را بر عهده دارد. لیپیدها از تبخیر آب ذخیره شده در پوست جلوگیری می‌کنند.

غدد چربی و عرق که عوامل طبیعی رطوبت رسان پوست هستند با مشارکت در رطوبت رسانی به مواد تشکیل دهنده‌ی پوست به عنوان نگهدارنده‌های درونی رطوبت پوست عمل می کنند.

عوامل تاثیر گذار در نرمی بافت پوست

نرمی بافت پوست به چه عواملی بستگی دارد؟

نرمی بافت پوست به میزان ذخیره‌ی آب آن بستگی دارد. هوای خشک (با رطوبت پایین) احتمالاً یکی از متداول‌ترین علت‌های خشکی پوست است. در خشکی پوست ذخیره‌ی آب پوست به طور مشهودی کاهش می‌یابد. به علاوه، خشکی پوست هنگامی رخ می‌دهد که لیپیدها تخلیه می‌شوند و آب کافی در لایه‌ی شاخی پوست برای عملکرد مناسب آن وجود نداشته باشد.

درماتیت آتوپیک یا اگزما، یک حالت خشکی پوست شایع در کودکان است. در اگزما سطح لیپید در لایه‌ی شاخی پوست کاهش می‌یابد. در نتیجه، کمبود جدی آب در آن رخ می دهد.

پوست بسیار خشک ممکن است، ناشی از اختلالات ارثی به نام ایکتیوز (ماهیاک) باشد. ویژگی‌ این بیماری پوسته پوسته شدن پوست است. این عارضه بیشتر در قسمت پاها و در ماه‌های نخست تولد بروز می‌کند. به علاوه، خشکی پوست ممکن است نشانه‌ی یک بیماری پوستی دیگر مانند اگزمای غیر چرب (استئاتوتیک)، بیماری لیکن پلان و پسوریازیس باشد.

علت خشکی پوست چیست؟

گاهی خشکی پوست علت‌های ساده‌ای دارد. در این موارد، تخلیه‌ی لیپیدها ممکن است به دلیل استفاده از صابون‌های قوی، پوشیدن لباس‌‌های حساسیت زا و دوش گرفتن و حمام کردن طولانی و داغ باشد. یک عامل محیطی مهم خشکی پوست قرار گرفتن درمعرض هوای خیلی گرم یا سرد با رطوبت کم است.

علت خشکی پوست شما می تواند استفاده از کرم مرطوب کننده در زمان اشتباه باشد. زمان درست برای مرطوب کردن پوست دقیقا پس بعد از شستن آن است (وقتی هنوز کاملا خشک نشده). زمانی پوست تان بیشترین میزان رطوبت را دارد که خیس است و هنگامی که پوست تان آبرسانی شده است مرطوب کننده ها بهترین کارایی را دارند.

خشکی پوست اغلب در زمستان‌ها بدتر می‌شود و چند عامل دارد:

در این فصل از سال دما و رطوبت هوا پایین است. همچنین، استفاده از دستگاه‌های گرمایشی هوا را خشک می‌کند و میزان آب لایه‌ی شاخی پوست را می‌کاهد. در طول تابستان نیز قرارگرفتن مداوم در مقابل دستگاه‌های خنک کننده ممکن است همین اثر را به دنبال داشته باشد.

برخی داروها نظیر داروهای مُدر یا رتینوئید‌ها پوست را به طور موقت خشک می‌کنند. در این موارد، معمولاً قطع دارو مشکل خشکی پوست را حل می‌کند. همچنین، در سنین سالخوردگی، در پی عواملی نظیر تغییرات متابولیک و مصرف کمتر مایعات، پوست خشک و نازک می‌شود و حالت ارتجاعی خود را از دست می‌دهد.

عوامل مرتبط با فرآیند پیری پوست نیز حرکت کراتینوسیت‌ها را از لایه‌ی زیرین اپیدرم به لایه‌ی شاخی پوست کاهش می‌دهند، در نتیجه، فعالیت غدد چربی کمتر و پوست خشک می‌شود. افزون بر این، در دوران یائسگی یا کم کاری و پرکاری تیروئید تعادل هومورمون ها از بین می‌رود. این امر نیز ممکن است با خشکی شدید پوست همراه باشد.

چرا باید به متخصص پوست مراجعه کنم؟

اگر پوستتان به شدت خشک و مزمن است حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید تا مطمئن شوید به بیماری های پوستی‌ای که در بالا ذکر شد، مبتلا نیستید.

متخصص پوست علت‌ها را ارزیابی و درمان لازم را تجویز می‌کند. معمولاً، بهترین درمان خشکی پوست استفاده ازبهترین مرطوب کننده صورت یا نرم کننده‌های پوست است. اما، پزشک شما ممکن است در صورت لزوم، کرم یا پماد استروئید نیز تجویز کند. در مواردی که خشکی پوست با خارش شدید همراه است و مانع فعالیت های روزانه و خواب می شود. ممکن است آنتی هیستامین تجویز شود.

مراجعه به متخصص پوست

در ادامه، پیشنهادهای ساده‌ای را مطرح می‌کنیم. خیلی مهم است که به این پیشنهادها عمل کنید.

  • مدت زمان حمام کردنتان را کوتاه کنید و ترجیحاً یک دوش سریع بگیرید. حمام طولانی به خصوص با آب داغ چربی‌های طبیعی پوستتان را کاهش می‌دهد. در نتیجه، خشکی پوست شما بدتر می‌شود. پس، به جای آب داغ باید با آب گرم دوش بگیرید. همچنین، حتماً بعد از حمام یا شستن دست‌ها، استفاده از کرم مرطوب کننده را فراموش نکنید.
  • چند بار در روز از کرم‌های مرطوب کننده، نرم کننده‌های پوست یا پمادهای مرطوب کننده استفاده کنید. مرطوب کننده‌ها در درمان خشکی پوست نقشی اساسی دارند. زیرا غشای هیدرولیپیدی پوست را که آب را در خود نگه می‌دارد، بازسازی می‌کنند. معمولاً کرم‌های مرطوب کننده‌‌ای که پس از مصرف به خوبی جذب پوست می‌شوند از درمان‌های دیگر محبوب‌ترند. طبق انجمن پوست امریکا این کرم‌ها از پوست آسیب دیده و حساس محافظت و آن را نرم و صاف می‌کنند. همچنین، لیپیدهای طبیعی پوست را حفظ می‌کنند و مانع از دست رفتن آب پوست می‌شوند.
  • مرطوب کننده‌ای را مصرف کنید که پایه‌ی آن غیر الکلی است.
  • از پاک کننده‌های پوست غیر صابونی و ملایم استفاده کنید. زیرا صابون‌های قوی، چربی‌ها را از سطح پوست جدا و آن را خشک می‌کنند.
  • از صابون‌های آنتی باکتریال استفاده نکنید.
  • در خانه از دستگاه بخور استفاده کنید و آن را به سیستم گرمایشی‌تان اضافه کنید تا در طول زمستان و خشکی، هوای خانه مرطوب بماند.
  • از مالیدن و خاراندن پوست خود بپرهیزید.
  • در زمستان دستکش، کلاه و شال بپوشید.
  • مصرف نوشیدنی‌های الکلی و جایگزین نکردن مایعات از دست رفته به هنگام تعریق، آب بدنتان را کاهش می‌دهد. پس، بهتر است از آنها بپرهیزید.
  • لباس‌های حساسیت زا نپوشید. این لباس‌ها موجب حساسیت و خارش بیشتر پوست می‌شوند. پوست خشک به ویژه، به تماس با مواد تحریک‌کننده بسیار حساس است. این مواد ممکن است خارش و قرمزی را بیشتر کنند.

 

ما نمی‌توانیم نوع پوست خود را تعیین کنیم. اما، می‌توانیم مثل حرفه‌ای‌ها از پوست خشک خود مراقبت کنیم.

و در آخر …

گاهی برای داشتن بدنی سالم‌تر، لازم است شیوه‌ی زندگی خود را تغییر دهیم. در بیشتر اوقات این تغییرات اندک و در مقایسه با نتیجه‌شان کم هزینه‌اند. عمل به توصیه‌های این مقاله هم از این دست است.

می‌توانید با کارهای ساده‌ای مثل استفاده از دستگاه بخور، کرم مرطوب کننده و کرم‌ ضد آفتاب مناسب و پیشنهادهای دیگری که در بالا خواندید، خشکی پوست خود را کاهش دهید.

انواع کک و مک | روش‌های پیشگیری و درمان

کک و مک یکی از بیماری های پوستی است که دلایل مختلفی دارد. ولی شما میتوانید با روشهای مختلف آنها را کاهش داده یا کاملا درمان کنید. به عنوان مثال مالیدن آبلیمو به درمان کک و مک کمک زیادی می کند. برای پیشگیری از کک و مک، باید زیر تابش مستقیم آفتاب نروید و از عینک دودی و کرم ضد آفتاب استاندارد استفاده کنید.

کک و مک چیست؟

حتما این دانه های رنگی را روی صورت دیگران دیده اید، به نظرتان با نمک و زیباست. شاید هم خودتان صورتتان پر از کک ومک است و آرزو می کنید کاش نبودن و یا نگران شان هستید. بعضی می گویند که بیماری پوستی است، بعضی می گویند عامل سرطان و یا حتی به دلیل سوختن توسط آفتاب به وجود می آیند. اما واقعا این کک و مکها چیستند و چگونه به وجود می آیند؟

“کک و مک” زیر ذره بین

کک و مک، دسته های متمرکز رنگدانه های تیره روی پوست هستند که اغلب در افراد با پوست روشن قابل ملاحظه است. کک و مک ها سلول های تولید کننده ی رنگ دانه ی تیره نیستند، بلکه دارای سلول هایی است که بیش از حد رنگدانه تولید می کنند که باعث تغییر رنگ پوست می شود.

صرف نظر از پیشینه ی ژنتیکی، کک و مک، می تواند روی پوست هر فردی ایجاد شود، با این حال تعداد کک و مک، ارثی است. تشکیل کک و مک، به قرار گرفتن در معرض خورشید مرتبط است. قرار گرفتن ر معرض اشعه ی UV-B (فرابنفش-بی) باعث افزایش تولید رنگدانه ها و تیره و واضح تر شدن آنها می شود.

کک مک، بیشتر روی صورت دیده می شوند؛ اما ممکن است در قسمت های بدن در معرض نور خورشید مانند دست ها و پاها نیز ایجاد شوند. تمرکز سنگین رنگدانه ها ممکن است باعث افزایش کک مک و پوشاندن کامل یک قسمت از بدن مانند صورت می شود. کک ومک در نوزادان نادر و در نوجوانان پیش از بلوغ متداول است. کک و مک، بیماری پوستی نیست، اما افراد دارای کک و مک، تمرکز ملانین های محافظ نور کمتر و حساسیت نسبت به اثرات مضر اشعه ی فرابنفش هستند. توصیه می شود که افراد دارای کک و مک، تا حد ممکن از قرارگرفتن در معرض آفتاب اجتناب نموده و از کرم ضد آفتاب استفاده کنند.

انواع این نوع بیماری پوستی

دو نوع اساسی کک مک وجود دارد: ساده و آفتاب سوخته.

کک مک ساده: معمولا برنزه ،گرد و کوچک (تقریبا به اندازه پهنای یک میخ) هستند.

کک و مک آفتاب سوخته: اغلب تیره تر، دارای مرزهای نامشخص و نامنظم هستند و ممکن است از اندازه ی پاک کن ته مداد نیز بزرگتر باشند. کک و مک آفتاب سوخته بالای پشت بدن و شانه ها که بیشتر در معرض آفتاب سوختگی هستند، متداول تر هستند.

از آنجایی که نمی توان ژنتیک را تغییر داد، اکثر روش های جلوگیری، اجتناب از خورشید و محافظت از پوست در برابر آن است:

  • استفاده از کرم ضد آفتاب spf50
  • استفاده از کلاه های لبه دار
  • پوشیدن لباس های محافظ در برابر خورشید، مانند شلوار و آستین بلند
  • اجتناب از ساعات اوج تابش خورشید ۱۰ صبح تا ۴ بعد از ظهر
  • ماندن در سایه و یا منزل

از آنجایی که نمی توان ژنتیک را تغییر داد، اکثر روش های جلوگیری، اجتناب از خورشید و محافظت از پوست در برابر آن است:

  • استفاده از کرم ضد آفتاب spf50
  • استفاده از کلاه های لبه دار
  • پوشیدن لباس های محافظ در برابر خورشید، مانند شلوار و آستین بلند
  • اجتناب از ساعات اوج تابش خورشید ۱۰ صبح تا ۴ بعد از ظهر
  • ماندن در سایه و یا منزل

درمان کک و مک

میکرودرمی

به دکتر پوست مراجعه کنید تا برایتان لایه برداری به وسیله ی میکرودرمی را برنامه ریزی کند. (توجه کنید که این فرایند حتما باید توسط پزشک انجام شود!)

برای درمان این مشکل شما میتوانید از ماسک های لایه بردار استفاده کنید.

همچنین گفته اند آبلیمو خاصیت لایه برداری دارد. پس برای مدتی لیموترش را هم امتحان کنید و روی پوستتان بمالید.

توصیه های عمومی برای سلامت پوست

بدون شک اختصاص دادن زمان کافی در طول شبانه روز به مراقبت از پوست و استفاده از کرم های مناسب می تواند به حفظ سلامت و شادابی پوست کمک نماید. با این حال برای کسانی که وقت و سرمایه کافی برای این نوع از مراقبت ها ندارند و یا معتقد به استفاده از کرم های مخصوص پوستی نمی باشند، توصیه های عمومی مفیدی وجود دارند که می توانند روند طبیعی پیر شدن پوست را کندتر کرده و از مشکلات مختلف پوستی جلوگیری نمایند. در این مقاله به برخی از این توصیه ها اشاره می کنیم.

از پوست خود در برابر نور آفتاب محافظت کنید: شاید مهم ترین عامل پیر شدن پوست، اشعه ماوراء بنفش (UV) موجود در نور آفتاب باشد. این اشعه می تواند باعث تخریب لایه کلاژن پوست، ایجاد چین و چروک، ایجاد لک های قهوه ای رنگ پوستی و البته سرطان پوست گردد. برای این منظور باید با کرم و لوسیون ضدآفتاب با SPF حداقل ۱۵ و یا بیشتر، نقاطی از پوست مانند صورت، گردن و دستها را که معمولا در معرض نور آفتاب هستند، محافظت کرد. قدرت محافظتی ضد آفتاب ها معمولا پس از سه تا چهار ساعت کاهش می یابد. پس اگر مثلا صبح زود ضدآفتاب را به کار برده اید و از منزل خارج شده اید، اگر در هنگام ظهر در معرض نور آفتاب قرار می گیرید، باید ضدآفتاب را دوباره به کار ببرید. توجه داشته باشید که قوی ترین زمان تابش نور آفتاب در طول روز بین ساعت ده صبح تا چهار بعدازظهر است. از این رو تجدید ضدآفتاب در هنگام ظهر اهمیت دوچندان پیدا می کند. در این ساعت ها توصیه می شود که از پیاده روی به خصوص با لباس آستین کوتاه و شلوارک اجتناب کنید و در صورت نیاز از کلاه و لباسهایی با میزان پوشش مناسب استفاده نمایید. اشعه ماوراء بنفش همچنین از صفحه مانیتورها نیز منتشر می شود، به خصوص اگر از استانداردهای لازم برخوردار نباشند. پس بهتر است مطمئن شوید که مانیتور شما کمترین میزان اشعه را منتشر می کند و در غیر این صورت از محافظ های جداگانه که در مقابل صفحه قرار داده می شوند، استفاده نمایید.

سیگار نکشید: سیگار کشیدن باعث پیر شدن پوست، از دست رفتن شادابی آن و افزایش چین و چروک می گردد. سیگار کشیدن باعث تنگ شدن عروق بسیار ریز تغذیه کننده پوست گردیده و باعث کاهش خونرسانی به پوست می گردد. در نتیجه اکسیژن و مواد لازم برای تغذیه و بازسازی پوست کمتر به آن می رسند. از سوی دیگر سیگار کشیدن باعث تخریب پروتئین های کلاژن و الاستین پوست می شود که مانند یک داربست قوام و خاصیت ارتجاعی پوست را حفظ می نمایند. تخریب این لایه از پوست باعث افتادگی و افزایش چین و چروک می گردد. علاوه بر همه این موارد، سیگار کشیدن می تواند خطر ابتلا به سرطان پوست و لبها را نیز افزایش دهد.

با پوست خود با ملایمت رفتار کنید: برای شستشوی روزانه پوست از آب بسیار داغ استفاده نکنید. حمام کردن طولانی، استفاده از آب بسیار داغ و استفاده از صابون ها و شوینده های بسیار قوی باعث برداشته شدن چربی طبیعی پوست و خشکی پوست می گردند. از آب گرم و شوینده های ملایم برای شستشوی پوست استفاده نمایید. اگر پوست شما خشک است، از یک مرطوب کننده مناسب استفاده کنید. برای صبح و پیش از خروج از خانه از یک مرطوب کننده دارای ضدآفتاب استفاده نمایید. صورت و بدن خود را پس از شستشو و استحمام بیش از حد خشک نکنید. اجازه دهید کمی رطوبت روی پوست باقی بماند. حوله برای خشک کردن پوست مناسب تر از دستمال می باشد. افراد مسن اگر نیاز به استحمام روزانه دارند، نباید هر روز بدن خود را لیف بزنند، زیرا چربی پوست آنها بسیار کمتر از زمان جوانی است و این امر باعث خشکی پوست و گاهی ایجاد حالت اگزما می گردد. افراد مسن با پوست خشک می توانند تنها مناطقی را که عرق می کنند برای پرهیز از بوی بد با مواد شوینده شستشو بدهند و باقی بدن را تنها با آب بشویند. آقایان برای اصلاح صورت ترجیحا از ژل های مخصوص پیش از تراشیدن استفاده کنند و موها را در مسیر رویش آنها (و نه در خلاف جهت) بتراشند.

تغذیه سالم را رعایت کنید: رژیم های غنی از سبزیجات، میوه ها و روغن های مفید (مانند روغن زیتون و روغن امگای موجود در ماهی) دارای ویتامین ها و مواد آنتی اکسیدان هستند که می توانند اثر مواد مضر شیمیایی موسوم به رادیکال های آزاد را خنثی کنند و روند طبیعی پیر شدن پوست را کندتر نمایند. با رعایت این رژیم و نوشیدن آب بیشتر می توانید پوستی شاداب تر داشته و نیز خطر ابتلا به سرطان پوست را کاهش دهید.

خواب کافی داشته باشید، ورزش کنید و استرس را کنترل نمایید: کم خوابی یکی از عوامل مهم تخریب پوست چه به صورت کوتاه مدت و چه دراز مدت می باشد. خواب کافی و ورزش، راز شادابی پوست برخی از افراد مسن است. ورزش باعث افزایش خونرسانی به پوست، تعریق پوست و خروج مواد مضر از آن و شادابی پوست می گردد. استرس زیاد باعث ایجاد رادیکال های آزاد، مرگ سلولی و پیری پوست می گردد. با هر راه ممکن استرس خود را مدیریت کنید. ورزش همچنین می تواند به کاهش استرس کمک نماید.

با مواد آرایشی نخوابید و ورزش نکنید: پوست در هنگام شب نیاز به تنفس دارد و مواد آرایشی جلوی این امر را می گیرند. از یک آرایش پاک کن ملایم برای برداشتن آرایش استفاده کنید و سپس پوست را با آب ولرم بشویید. آرایش خود را قبل از ورزش کردن نیز پاک کنید، چون مواد آرایشی جلوی تنفس طبیعی پوست در هنگام ورزش و خروج مواد مضر را از پوست می گیرند و در افراد مستعد ممکن است سبب بروز جوش و آکنه گردند. هفته ای یک بار در حمام از مواد ساینده پوست موسوم به اسکراب (Scrub) استفاده نمایید.

هرآنچه درباره تزریق بوتاکس باید بدانید

امروزه در کشورهای اروپایی از ترکیبات تزریقی متعددی جهت رفع چروک یا افزایش حجم اعضای بدن استفاده می شود که متاسفانه در جامعه ما اطلاعات محدودی در این باره وجود دارد. به اختصار باید گفت که این نوع ترکیبات به دو دسته کلی تقسیم می شوند:

ترکیبات فلج کننده؛ که با فلج کردن عضلات پیشانی یا دور چشم، اسپاسم آن ناحیه را رفع می کنند و مانع از انقباض عضلات می شوند، بنابراین باعث رفع چروک و گاه بالا بردن ابروها می شوند و طول اثرشان بین 3 تا 6 ماه می باشد.

بوتاکس نام اختصاری سم بوتولیسم است. تزریق مقدار کمی از این ماده بطور مستقیم در ماهیچه فعالیت آن را کم کرده و خطوطی را که نتیجه پرکاری آن روی صورت به وجود می آید از بین می برد در نتیجه صورت جوان تر و شاداب تر به نظر می رسد. يک روش سريع و نسبتا غير تهاجمی است.

برای درمان چروکهای پیشانی و کنار چشم ها (در مناطقی که حرکت عضلانی ضروری نیست) میتوان از بوتاکس استفاده کرد تا از پیشرفت و ایجاد چروکها جلوگیری شود.

هم اکنون بوتاکس در آمریکا روشی است که بیشترین استفاده را از نظر زیباسازی صورت دارد و هنرپیشه های هالیوودی بیشترین مصرف کنندگان این ماده هستند.

ترکیبات پُرکننده؛ که با پرکردن شیارها باعث پرشدن چروک ها مثل پركردن خط خنده، رفع لاغری دست و صورت، گودی زیر چشم ها، افزایش حجم لب، گونه، چانه و نیز اندام (سینه و…) می شوند و این ترکیبات حتی برای پر کردن فرورفتگی های ضایعاتی چون سالک و… و نیز تغییرات محدود در حالت بینی کاربرد دارند.

ترکیبات پرکننده به دو نوع موقت و دائم تقسیم می شوند.البته نوع ژل دائم (پلی اکریل آمید) خود دارای انواع مختلفی می باشد و مطالعات و تحقیقات متعدد بر روی برخی انواع آن در اروپا طی سی سال گذشته نشان داده که نه تنها هیچ گونه حساسیت، سرطان زایی، مسمومیت و… با آن وجود ندارد، بلکه غیرقابل جذب و تجزیه بودن، تطابق کامل با بافت پیوندی بدن و یکنواختی کامل آن نیز به اثبات رسیده است.

ژل ها ترکیباتی هستند که چروک های عمیق و گودی ها را پر کرده و از آن ها برای برجسته کردن گونه و لب استفاده می شود. اثرشان بین 6 ماه تا 6 سال می باشد.

ژل های موقت بین 6 تا 18 ماه و ژل های دائم حداقل تا 6 سال ماندگاری دارند. ژل های موقت مثل کلاژن ها و هیالورونیک اسیدها بوده و اسامی مختلفی مانند ژوودرم، روفیلان، رستيلن، ماتریدکس و… دارند.

ژل های دائم در اصل همیشگی بوده، اما چون بعد از گذشت 5 تا 6 سال کوچک تر شده و بافت های بدن نیز تحلیل می روند، ماندگاری آن ها را باید بین 5 تا 10 سال در نظر گرفت. امروزه ژل های دائم به طور عمده شامل پلی اکریل آمید و پلی متیل متاکریلات می باشند.

عوارض تزریق بوتاکس

عوارض بوتاکس به طور معمول، جز ضعف عضلات ناحیه اطراف محل تزریق، جدی نمی باشد. البته در صورتی که تزریق توسط پزشک با تجربه انجام شود، هیچ گونه عارضه ای نخواهد داشت، ولی بیمارانی که بیماری های عصبی و عضلانی دارندو در فاز حاد هستند و يا زنان باردار و شيرده نبایستی از آمپول بوتاکس استفاده کنند،مضاف بر اين كه دیده شده تزریق بوتاکس باعث فروکش کردن سردردهای میگرنی در بسیاری از افراد می شود، اما گاهی ممکن است سردرد به صورت موقت برای مدت چند روز اتفاق افتد و یا علایمی دال بر حساسيت  ایجاد شود که آن هم موقتی و گذراست.

تزریق ژل

در مورد ژل های موقت، از آنجایی که خیلی از این ژل ها نوعی پروتئین بوده و بدن آن ها را به عنوان مواد بیگانه شناسایی نمی کند، معمولاً عوارضی نیز مشاهده نمی شود. حتی در موارد نادر اگر عوارضی ایجاد شود، چون به تدریج بدن این مواد را جذب و تجزیه می کند، هیچ گونه عارضه ماندگاری باقی نخواهد گذاشت.

اما در مورد ژل های دائم، گاهی عوارضی همچون حساسیت و حتی عفونت و گاهی جابه جایی ژل مشاهده می شود که برای پرهیز از آن، اولا در مورد افرادی که سابقه بیماری های خود ایمنی همچون آلرژی و آسم دارند بایستی آزمایش انجام شود و در بیماری های خود ایمنی شدید مانند لوپوس ، روماتیسم و سندرم نفروتیک و نیز بیماری های سیستمیک مانند دیابت، بهتر است به طور کلی تزریق انجام نشود.

ثانیا” برای جاهای ظریف تر بهتر است فقط از انواع مرغوب استفاده شود.
ثالثا” حجم مقدار ماده تزریق شده زیاد نباشد.

انواع چروک صورت

چروک‌های صورت دو نوع‌اند:

1- نوع ديناميک كه بر اثر حركت مكرر عضلات.صورت در طی سال‌ها ايجاد می‌شوند.

2- نوع استاتيک كه در اثر كاهش كشساني پوست به علل متفاوتی ازجمله جاذبه زمين به وجود  مي‌آيند.

سال‌ها تنها راه درمان چروک‌های استاتيک ليفتينگ (lifting) صورت و ابرو بود كه البته چروک‌های ديناميك را درمان نمی‌كرد.

بعضی از افراد لبخندی تحت عنوان (لبخند موناليزا) دارند كه گوشه‌های دهان در حالت طبيعی به طرف پايين لب فوقانی كشيده می‌شود. تزريق بوتاكس می تواند اين حالت را از بين ببرد.